25/7/2008 - Marla'nın Sonbaharı
SONBAHAR- (Yelkovan akrebin peşinde..) Tanıdığımda çok beyazdı.küçük kalbine bir şeylerin ağır geldiğini ilk konuşmamızda sezmiştim. Mevsimdendir dedi kestirip attı. Çekici bir bayandı. erkeklerin istediği türden ama onun istediği tek adam vardı tek beden. Teni de kalbi gibi beyazdı,göz kamaştırıcı derecede beyaz.. Karanlıkta izinizi kaybetmezsiniz işte o türden. Yeryüzü kadar büyük gökyüzü kadar yeşil gözleri vardı.Gökyüzü yeşil olmaz demeyin bizim dünyamızda normal bunlar. Saçları simsiyah,dudakları kıpkırmızıydı.Tırnaklarının rengiyse her gördüğümde değişirdi.Sanki Tanrı bütün renkleri ona armağan etmiş gibi dolu dolu yaşardı hayatın bütün tonlarını. Saçlarını hiç uzun görmedim sürekli keserdi.Sanırım fazla ağır geliyordu bu yük küçük ayaklarına .. Boya kutuları adamın gözlerini de boyar sanıp sıkıldıkça saçının tonunu değiştiriyordu. Bazen tutkulu ,heyecanlı kırmızıda yaşıyordu aşkını Bazen çekici ihtiraslı sarıda. Bazen de sıkılıyordu..pes edip siyahı seçiyordu.. Hani ayakkabı büyük gelirde ayağa yürüyemez tökezlersiniz ya..Aynen bu aşkta onun küçük kalbine büyük geliyordu.Sürekli detaylara giriyor ayakkabının büyüklüğünden mi olsa bilinmez tökezliyor.Hatta bazen sert darbelerle düşüyordu..Dizleri yada kalbi çiziklerle,kanaması durmayan açıklarla doluydu.. İLK BAHAR- (Yelkovan akrebi kovalamaya devam eder…) Ve O her bu sefer düşmeyeceğim diyip ayağa kalktığında kalbi ona hiç sanmıyorum diye alaycı bir şekilde yanıt veriyor ,şevkini kırıyordu.. Her o adamı gördüğünde içinde küt küt atsa da,onun heyecanına heyecan katsa da ona kızmaktan alamadı kendini.. -Neden böyle yapıyorsun? -Neden bana güven vermiyorsun? Minik kalbi yanıtladı kısık bir sesle kimse duymasın istermişçesine.. -Ben senden de acıyorum bilmiyor musun? -Ben senden de çok istiyorum görmüyor musun? -Ama artık o sende bir bağımlılık halinde, -Her geçen gün ruhunu sömüren seni susatan,yakan,üşüten,ağlatan bir aşk bu ..Anlamıyor musun? -Unutmamızın bir vakti gelmedi mi? dedi Ne yaparsa yapsın bu sorunun cevabını bir türlü bulamıyordu. Bulsa da toparlayıp net bir yanıt veremiyordu. Aklında tuttuğu kelimeler elindeki bir kaç buz parçası gibiydi çabayla tutmaya çalışsa da kayıp gidiyordu. Göz yaşlarını silecek bir mendil veya bir el bile bulamıyordu. Attığım her adımda onu düşmek zorunda mıyım? diye sordu. Geçen her dakika ona olan aşkım ona olan sevgim git gide artıyor biliyorum fakat onu unutmanın zamanı gelmedi mi? diye tekrarladı.. Hayata kaldığı yerden devam etmenin zamanı gelmedi mi artık? Yanıt basitti : -Hayır daha hazır değilim. Üstelik bak her yer ıslak kurumadan bir şey yapamam biliyorsun,hem daha bir sürü bulaşık var yıkamadım,yemekte hazır değil e ben bu durumdayken nasıl unutabilirim söyler misin.Hazır değilim işte. Bahanelerin ardına sığınmak her zaman ona çok tatlı geldi tıpkı bir yaz öpücüğü gibi. Düşündü ve devam etti evet içimde hiç yaşama sevinci kalmadı sonbahar gibi yapraklarımı döküyorum biliyorum ama mevsime uyup benimde dallanıp budaklanmam çok güzel, rengarenk çiçekler açmam gerekmiyor mu? İnsanlar ne güzel,çiçekler de öyle baharda her şey ayrı bir güzel. Bende baharı yaşamalıyım.Pencereyi açıp uçmalıyım… Söylenen bu sözlere aldırmıyordu biliyordu,sadece konuşuyordu.. Kendine kendinden gelen bir uyarıyla yap! denilenlerin aksi bir tutum sergileyip yapmayışı her zamankinin aksine biraz daha asi ve aksi olmasının sebebini unutmanın zamanı gelmedi mi? Oysaki adam onu unutalı çok olmuştu.. Düşüncelerinin içinde boğuluyordu bir ses gelmeli ve ona DUR demeliydi ama o yine bu sesi dinlemeyip düşünmeye devam edecekti.. Kahvesinden bir yudum daha aldı ve devam etti kahvemi bile bitirmedim ,hem daha ütü ve bulaşıklar var anlayın işte hazır değilim…
| 
